Historia Zgromadzenia


Eugeniusz de Mazenod

Zgromadzenie zostało założone przez ks. Eugeniusza de Mazenoda, późniejszego biskupa Marsylii, 25 stycznia 1816 roku w Aix-en-Provence (Prowansja). Na początku znalazł on 4 ochotników, którzy podzielali jego zapał i chcieli poświęcić się odnowie spustoszonego przez rewolucję francuską Kościoła. Pierwszym, który ochoczo odpowiedział na zaproszenie ks. De Mazenoda był Henryk Henryk Tempier. W tych słowach Eugeniusz zwrócił się do ks. Henryka:

Henryk Tempier

 Aix, 9 października 1815 r. Mój drogi przyjacielu, proszę czytać ten list u stóp swego krzyża z zamiarem słuchania tylko Boga, aby poznać, czego od takiego kapłana jak ksiądz wymaga sprawa Jego chwały i zbawienia dusz. Proszę zmusić do milczenia pożądliwość, umiłowanie dostatków i wygód; proszę dobrze przyjrzeć się sytuacji mieszkańców naszych wiosek, stanowi ich religijności, odstępstwom, które coraz bardziej krzewią się z każdym dniem i które dokonują straszliwego spustoszenia. Proszę przyjrzeć się nikłości środków, jakie dotychczas przeciwstawiono temu zalewowi zła; proszę zapytać swego serca, co chciałoby zrobić, aby zaradzić tym spustoszeniom, a następnie proszę odpowiedzieć na mój list. A zatem, mój drogi, nie wchodząc w szczegóły, mówię księdzu, że ksiądz jest potrzebny do dzieła, które Pan nam zlecił. Ponieważ głowa Kościoła jest przeświadczona, że w nieszczęsnym stanie, w jakim znajduje się Francja, tylko misje mogą ponownie sprowadzić ludzi do wiary, którą faktycznie utracili, gorliwi duchowni z różnych diecezji jednoczą się, aby wspierać zamysł najwyższego pasterza. Poczuliśmy nieodzowną konieczność posłużenia się tym środkiem na naszych terenach i, pełni ufności w dobroć Opatrzności, położyliśmy fundamenty pod dzieło, które stale będzie dostarczać naszym wioskom gorliwych misjonarzy. Będą oni nieustannie zajmować się burzeniem królestwa szatana, dając jednocześnie przykład życia naprawdę kapłańskiego we wspólnocie, którą będą tworzyć. Będziemy bowiem żyć razem w jednym zakupionym przeze mnie domu, kierując się regułą, którą wszyscy dobrowolnie przyjmiemy (…). W tym świętym Stowarzyszeniu, które będzie miało tylko jedno serce i jedną duszę, czeka nas szczęście (…).

Pierwsi towarzysze zamieszkali w zakupionym przez Eugeniusza dawnym klasztorze Karmelitanek w Aix-en-Provence przy obecnym Cours Mirabeau w 1816 r. I choć pierwotnie księża nie mieli w swoich planach żyć jak zakonnicy, to jednak doszli do wniosku, że życie radami ewangelicznymi jeszcze mocniej scali ich w pełnionej posłudze duszpasterskiej w zniszczonej po rewolucji Francji. W 1818 r. Eugeniusz redaguje pierwszy tekst Konstytucji i Reguł. A już w 1 listopada 1818 roku. Pierwsi oblaci składają najpierw śluby czystości, posłuszeństwa i wytrwania. A już od 1820 składają także ślub ubóstwa. Ta wspólnota księży nosiła pierwotnie nazwę Misjonarze Prowansji. Poświęcali się oni przede wszystkim odnowie moralnej ludu francuskiego poprzez głoszenie rekolekcji i misji świętych. Zgromadzenie było dotychczas zatwierdzone na prawie diecezjalnym, lecz potrzeby Kościoła i natchnienie Ducha Świętego sprawiły, że w 1825 roku Eugeniusz zaczął starać się o papieskie zatwierdzenie zgromadzenia i uzyskał je 17 lutego 1826 roku. Papież Leon XII zatwierdził zgromadzenie pod nazwą „Misjonarze Oblaci Najświętszej i Niepokalanej Panny Maryi”. Zgromadzenie liczyło wtedy zaledwie 20 oblatów i 8 nowicjuszy skupionych w 4 domach zakonnych.

Pierwszy klasztor Oblatów

Mimo powiększającego się zakresu zadań apostolskich – przepowiadanie, praca z młodzieżą, prowadzenie sanktuariów maryjnych, kapelanie więzienne, posługa spowiedzi, prowadzenie seminariów i parafii – Eugeniusz podkreślał potrzebę głębokiej formacji duchowej oraz życia braterskiego we wspólnocie. Był człowiekiem, który bezgranicznie ukochał Chrystusa i w odpowiedzi na potrzeby Kościoła był gotów podjąć się każdej formy ewangelizacji. Naczelną pobudką jego działania była „chwała Boża, dobro Kościoła oraz zbawienie i uświęcenie dusz”. 

W 1841 roku przybył z Montrealu abp Bourget, zwrócił się z gorącą prośbą o misjonarzy dla swojej diecezji. Wszyscy oblaci byli zgodni, by oprócz prowadzenia misji parafialnych we Francji podjąć się również głoszenia Ewangelii na misjach zagranicznych, idąc na krańce świata.

Eugeniusz de Mazenod powołał do życia Zgromadzenie Oblatów Maryi Niepokalanej przede wszystkim w celu niesienia duchowej pomocy opuszczonej ludności wiejskiej we Francji, ale jego gorliwość o Królestwo Boże i umiłowanie Kościoła kazały pójść oblatom aż po najdalsze krańce ziemi. Tak rozpoczęła się ekspansja misyjna zgromadzenia. Już w roku 1830 pierwsi 

Zatwierdzenie KKiRR przez Leona XII
Formuła ślubów i krzyż Eugeniusza

Oblaci dotarli do Szwajcarii. a już w 1841 roku 6 oblatów udało się do Kanady, by wkrótce zająć się ewangelizacją wśród Indian i Eskimosów. Jakkolwiek młode zgromadzenie zakonne nie było dość liczne (stanowiło je wówczas 40 kapłanów i 5 braci), to jednak już dwa lata później otwarta została placówka w Anglii i Irlandii, a w roku 1847, w odpowiedzi na prośbę kolejnego biskupa, oblaci dotarli na Cejlon (Sri Lanka). Niedługo potem Kongregacja Rozkrzewiania Wiary powierzyła oblatom misję w Natalu, gdzie jako pierwsi głosili Dobrą Nowinę wśród wielu grup etnicznych i plemion południowej Afryki.

Odwaga oraz gorliwość, które od początku charakteryzowały oblatów, szybko zaczęły przynosić owoce w ich apostolskim zaangażowaniu. Jednym z nich były niewątpliwie nowe powołania, które Pan Bóg wzbudzał w sercach mężczyzn, gotowych przyłączyć się do grona misjonarzy oblatów Maryi Niepokalanej. 21 maja 1861 roku, w dniu śmierci Eugeniusza de Mazenoda, założone przez niego zgromadzenie liczyło 414 członków i miało placówki w Europie, Ameryce Północnej i Środkowej, Azji i Afryce. Po śmierci Ojca Założyciela oblaci rozszerzyli swoją działalność misyjną na pozostałe kontynenty, tzn. na Australię z Oceanią i Amerykę Południową. Dzisiaj są obecni w 74 krajach na całym świecie. W Polsce Oblaci M.N. są obecni od 1920 roku i pracują w 21 domach. Ich praca i zaangażowanie w dzieło misyjne Kościoła sprawiło, że oblaci polskiego pochodzenia pracują m. in. na misjach w Kamerunie, na Madagaskarze, Argentynie, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii, Hong-Kongu, Australii, Kanadzie, USA, Ukrainie, Białorusi, Turkmenistanie, krajach skandynawskich i Beneluksu.

Zobacz także: http://www.oblaci.lu/z-kkirr/ 

Więcej informacji znajdziesz na stronie oblaci.pl