EVANGELIZARE PAUPERIBUS MISIT ME
      PAUPERES EVANGELIZANTUR


Charyzmat to dar Ducha Świętego dany wspólnocie Kościoła na drodze do domu Ojca. Takim bogactwem i darem dla budowania całej wspólnoty wierzących stał się dar Konstytucje i reguły oblackie osoby świętego Eugeniusza de Mazenoda, który prowadzony przez Ducha Świętego stał się ojcem wielkiej rodziny Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Charyzmat jest widoczny w naszych Konstytucjach i Regułach, naszych tradycjach i historii. Jego korzenie wyrastają z głębokiego doświadczenia Boga w życiu naszego Założyciela. Nasz charyzmat niejako pulsuje w rytm bicia serca Ojca Eugeniusza – całkowicie oddanego Bogu, na wzór Maryi, w najbardziej opuszczonych. 

Kim jest oblat, jaka jest jego tożsamość, powołanie? Odpowiedzią na nie niechaj się stanie refleksja nad pierwszymi dziesięcioma artykułami naszych Konstytucji i Reguł, które na samym początku mówią właśnie o charyzmacie, o tym kim jesteśmy.

U podstaw każdego powołania, w tym powołania oblackiego, znajduje się wybranie przez Chrystusa i odpowiedź człowieka w wolności i miłości na to zaproszenie. Chrystus woła nas poprzez potrzebę Posłał mnie Pan głosić Ewangelię ubogim zbawienia ludzi i to tych najbardziej opuszczonych. Stąd też zrodziło się hasło naszej rodziny zakonnej, zaczerpnięte z kart Ewangelii – Evangelizare pauperibus misit me – Posłał mnie Pan głosić Ewangelię ubogim. Każdy człowiek jest bezcenny w oczach Bożych – Cena jednej duszy to Krew Jezusa Chrystusa! (o. Fernand Jette OMI).

Ta świadomość wielkiej miłości Boga, który wykupił nas i zbawił Swoja Krwią, leży u podstaw naszego Zgromadzenia. I chociaż dzisiaj ubodzy nie zmieniają swej tożsamości, to jednak zmieniają swoje oblicze. Ubogi w sensie wiary to ten, który w swoim życiu zagubił Boga, albo jeszcze o Nim nie słyszał. Do tych właśnie, najuboższych, jesteśmy posłani przez Boga i Kościół. Jakie oblicze mają ubodzy w dzisiejszych czasach zobaczymy nieco dalej, przypatrując się pracy duszpasterskiej polskich oblatów.

Wzorem naszego życia jest wspólnota Apostołów z Chrystusem, to On nas gromadzi… Życie wspólnotowe jest jednym z ważniejszych przymiotów powołania oblackiego. To we wspólnocie wzrastamy ku świętości i przez nią również ewangelizujemy. Żyjąc razem dla Boga porzucamy wszystko i łączymy się z Bogiem ślubami: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i wytrwania – ów ostatni ślub jest wyrazem głębokiego przywiązania i całkowitego zaangażowania w posłannictwo naszego Zgromadzenia. Są wśród nas ojcowie (oblaci, którzy przyjmują święcenia kapłańskie) i bracia – mają oni nawzajem uzupełniające się zadania. Życie wspólnotowe, na które składa się wspólnota modlitwy i życia, organizuje się wokół testamentu Ojca Eugeniusza, które wypowiedział do nas na łożu śmierci: Zachowujcie między sobą miłość, miłość, miłość, a na zewnątrz gorliwość o zbawienie dusz! Są to słowa bardzo wymagające, ale również niezwykle wymowne. Aż trzy razy podkreśla Założyciel miłość wśród oblatów, bo tylko kochając można głosić Ewangelię Miłości…

Tym, co na pierwszy rzut oka wyróżnia nas wśród innych duchownych, jest krzyż oblacki, który nosimy na piersi. Krzyż jest sercem naszego posłannictwa. Krzyż jest znakiem niezwykłej miłości Boga do człowieka. Krzyż, który nosimy na piersi przypomina nam i tym, do których idziemy, że Bóg jest Miłością i pragnie, aby każdy człowiek był zbawiony. To oczami Jezusa Ukrzyżowanego, oczami pełnymi Jego miłości, mamy patrzeć na świat!

Bardzo ważną cechą naszego charyzmatu jest misyjność. Papież Pius XI obdarzył naszą rodzinę zakonną przydomkiem: specjaliści od trudnych misji. Posługa misyjna ma dwa oblicza: głoszenie misji ludowych (parafialnych) i misje zagraniczne (ad gentes). Naczelne miejsce w posłudze misyjnej zajmuje głoszenie Ewangelii, przepowiadanie – oblaci mają mówić językiem prostym i bezpośrednim.

Z całą naszą służbą w Kościele i dla budowania Kościoła jest nierozerwalnie związana osobą Maryi Niepokalanej. Jest Ona dla nas wzorem i patronką. To Ona w swej niezwykłej otwartości na Ducha Świętego całkowicie poświęciła całą siebie osobie i dziełu swego Syna. To Ona, zatroskana o przyjęcie Chrystusa, aby dać Go światu, dla którego jest On nadzieją, kroczy wraz z nami na misyjnych szlakach całej ziemi. Zawsze uważać Ją będą za swoją Matkę – żyć z Nią w wielkiej zażyłości, jaka łączy dzieci z matką. Dlatego wszędzie tam, gdzie posyła nas Kościół niesiemy ze sobą i w sobie żarliwe nabożeństwo do Niepokalanej, ponieważ jest Ona zapowiedzią zwycięstwa Boga nad wszelkim złem. Jej jesteśmy w sposób szczególny ofiarowani – oblat w języku łacińskim znaczy ofiarowany (oblatus) – Misjonarze Oblaci ofiarowani Maryi Niepokalanej.